27 grudnia 2009 r. Imieniny: Fabioli, Jana, Żanety
redakcja
partnerzy
subskrypcja
współpraca
forum


Skarga na interpretacje do WSA

Kategoria: administracja
Data publikacji: 2008-07-15 22:16:56
Autor: Wojciech Śnieżyński

Przesłanka dopuszczalności skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (tzw. interpretację indywidualną).

       Wydawanie przez organy jednostek samorządu terytorialnego interpretacji indywidualnych prawa podatkowego rodzi w praktyce wiele problemów. Świadczy o tym orzecznictwo sądów administracyjnych. Zagadnieniu temu warto poświęcić nieco uwagi, tym bardziej, że w ostatnim czasie pojawiło się kolejne rozstrzygnięcie w tej materii. Postanowieniem z dnia 5 maja 2008 r. WSA we Wrocławiu ( sygn. akt I SA/Wr 133/08) odrzucił skargę na postanowienie organu jednostki samorządu terytorialnego przedmiocie interpretacji prawa podatkowego. Powodem odrzucenia skargi był brak uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia sprawy. Stan faktyczny, jaki legł u podstaw tego postanowienia, był stosunkowo prosty. Wydając pisemną interpretację organ administracyjny zawarł pouczenie w którym wskazał, że na niniejszą interpretację przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia przedmiotowej interpretacji. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał interpretację. Zgodnie z tym pouczeniem, Skarżący wniósł do Sądu skargę, która z powodów wskazanych wyżej została odrzucona przez Sąd.
      Podzielając w pełni trafność przyjętego przez Sąd stanowiska warto poświęcić więcej uwagi motywom prezentowanego rozstrzygnięcia.
      Na wstępie należy zauważyć, że odrzucone przez Sąd postanowienie stanowi interpretację indywidualną prawa podatkowego, wydaną na zasadach określonych w rozdziale 1 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.; powoływanej dalej jako ,,o.p.”), w brzmieniu obowiązującym po ostatniej nowelizacji, tj. w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 lipca 2007 r. Zgodnie z przepisem art. 14 b § 1 w zw. z art. 14 j § 1 o.p., wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa (stosownie do swojej właściwości) na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (tzw. interpretację indywidualną).
    Poszukując uregulowania wskazującego sposób zaskarżenia wydanej interpretacji Sąd w swoim rozstrzygnięciu zauważył, iż chociaż w przepisach Ordynacji podatkowej brak jest uregulowania potwierdzającego wprost prawo wnioskodawcy do zaskarżenia wydanej interpretacji indywidualnej, to w sposób pośredni, prawo to wyraża art. 14 c § 3 o.p. (dodany na mocy art. 1 ust. 6 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1590), który nakazuje, aby w interpretacji znalazło się pouczenie o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Dalej Sąd wskazał, że bezpośrednio na prawo do zaskarżenia wydanej interpretacji indywidualnej wskazuje znowelizowany (na mocy art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw) przepis art. 3 § 2 pkt 4 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a.”) stanowiąc, że sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Przewidzianą tym przepisie kognicję sądów administracyjnych w zakresie badania legalności rozstrzygnięć podejmowanych w ramach tzw. interpretacji podatkowych należy powiązać z - wprowadzonym przez ustawodawcę - trybem ich zaskarżenia do Sądu, co reguluje art. 52 § 3 p.p.s.a. Jak stanowi powołany przepis, skargę na akty lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 53 § 2 powołanej ustawy, w przypadkach o których mowa w art. 52 § 3, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
        Zaprezentowane wyżej stanowisko WSA we Wrocławiu zasługuje na pełną aprobatę. Wynika z niego, że błędną jest praktyka organów administracyjnych, zgodnie z którą wydając w formie postanowienia pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, pomija się w zawartym pouczeniu informację o obowiązku wynikającym z art. 52 § 3 p.p.s.a.
        Na koniec wspomnieć należy, że w myśl art. 214 o.p. błędne pouczenie strony co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia nie może szkodzić stronie. Strona, która nie ponosi winy w niedokonaniu lub nieterminowym dokonaniu czynności procesowej może wystąpić (we wniosku skierowanym do organu administracyjnego w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia Sądu) o przywrócenie terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.



  powrót do strony głównej
  wersja do druku
  wyślij znajomemu







Aktualnie brak komentarzy do tego tekstu.