27 grudnia 2009 r. Imieniny: Fabioli, Jana, Żanety
redakcja
partnerzy
subskrypcja
współpraca
forum

Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 lipca 2008r. ( IV SA/Po 648/07)

Data publikacji: 27.10.2008

1. Zestawienie dyspozycji obu ustępów art. 36 uPIS (ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej) prowadzi do wniosku, że rada gminy w procesie legislacyjnym nie jest jednostką organizacyjną (ani tym bardziej osobą- którą jest gmina- art. 2 ust. 2 usg) obowiązaną w procesie legislacyjnym do przestrzegania wymagań higienicznych lub zdrowotnych. Ta sama gmina jest osobą prawną, obowiązaną do przestrzegania wymagań higienicznych lub zdrowotnych, np. gdy prowadzi szalety gminne, szkoły, przedszkola, teatry miejskie etc. Dopiero gdy w wyniku badań organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej stwierdzą zawinione naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych (i tylko takich- wyrok NSA z 23.11.1992 r.- I SA 1156/92- OSP 7-8/94/130), dopiero wówczas na gminę można nałożyć obowiązek uiszczenia opłat za inne czynności wykonywane w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego.

2. Realizacja zdecentralizowanych zadań publicznych przez organy samorządu terytorialnego w zakresie tworzenia prawa miejscowego, przy obligatoryjnym współdziałaniu państwowego powiatowego inspektora sanitarnego (art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach- j.t. Dz.U. 236/05/2008 ze zm., w zw. z art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym- j.t. Dz.U. 142/01/1591 ze zm.), mimo, że wiąże się z działaniami w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego (art. 3 in princ. ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej- j.t. Dz. U. z 122/06/851 ze zm.- dalej uPIS), nie powoduje obowiązku ponoszenia opłat przez gminę na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 uPIS.

U Z A S A D N I E N I E

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. (dalej Powiatowy Inspektor) decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] kwietnia 2007 r.), na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (j.t. Dz. U. z 122/06/851 ze zm.- dalej uPIS) i rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 lutego 2004 r. w sprawie opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 20/04/193- dalej rozporządzenie), zarządził pobranie od "Urzędu" Gminy O. opłaty w kwocie 127,60 zł, płatnej w terminie 14 dni od daty otrzymania rachunku. W lapidarnym uzasadnieniu Powiatowy Inspektor wskazał, że pobranie opłaty następuje w związku z wykonaną zgodnie z wnioskiem czynnością wydania opinii o projekcie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy O. (dalej projekt regulaminu), zgodnie z art. 1 ust. 1 uPIS (k. 2 akt administracyjnych). W odwołaniu od owej decyzji Gmina O. zarzuciła decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. rażące naruszenie art. 36 ust. 1 uPIS przez obciążenie Gminy opłatą za opinię dotyczącą regulaminu. Gmina wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. W opinii dotyczącej projektu uchwały w sprawie regulaminu, nie może być mowy o naruszeniu obowiązujących wymagań, bo to projekt aktu normatywnego i brak podstaw do stosowania art. 36 ust. 1 uPIS (k. 9 akt administracyjnych). Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. (dalej Wojewódzki Inspektor) decyzją z dnia 29 czerwca 2007 r., na podstawie art. 36 ust. 1 uPIS, art. 138 § 1 pkt 1 kpa i § 2 rozporządzenia, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że "Urząd" Gminy O. wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2007 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora o wydanie opinii do projektu regulaminu. Powiatowy Inspektor opinią z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] zaopiniował przedłożony projekt regulaminu z uwagami. Dnia 17 kwietnia 2007 r. Powiatowy Inspektor wszczął postępowanie administracyjne w sprawie pobrania opłaty za wykonanie czynności wydania opinii o projekcie regulaminu, umożliwiając stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Mimo doręczenia dnia 20 kwietnia 2007 r. zawiadomienia z dnia 17 kwietnia 2007 r. Urzędowi Gminy O., nie wniósł on żadnego sprzeciwu co do toczącego się postępowania w sprawie pobrania opłaty. Powiatowy Inspektor wydał opinię na wniosek strony i w ramach nadzoru nad warunkami higieny środowiska- w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych. Celem nadzoru było niedopuszczenie do powstawania zagrożeń sanitarnych. Działania podjęte przez Powiatowego Inspektora zaliczane są do sprawowania przez Państwową Inspekcję Sanitarną nadzoru zapobiegawczego. Zakres działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego określa art. 3 uPIS; użycie formy "w szczególności" oznacza, że zakres działań przedstawiono przykładowo. Inne działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej mają źródło w ustawach szczegółowych- w tym w art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz.U. 236/05/2008 ze zm.- dalej uucpg). Konsekwencją nadzoru zapobiegawczego jest nadzór bieżący, który polega na kontroli przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne. Wydanie opinii o projekcie regulaminu należy do czynności zaliczanych do zapobiegawczego nadzoru sanitarnego sprawowanego przez Powiatowego Inspektora. Zgodnie z art. 36 ust. 1 uPIS pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania, co uczyniono w decyzji z dnia 20 kwietnia 2007 r. (k. 15-16 akt administracyjnych). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Gmina O. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 36 ust. 1 i 2 uPIS przez przyjęcie, że za wydanie opinii o projekcie regulaminu pobiera się opłatę; art. 4 ust. 1 uucpg przez przyjęcie, że zasięgnięcie opinii Powiatowego Inspektora dotyczącej projektu regulaminu jest odpłatne; art. 10 kpa przez uniemożliwienie wypowiedzenie się Gminie O. w sprawie. Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r.; zasądzenie od Wojewódzkiego Inspektora na rzecz Gminy O. kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisowych. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. 1. Sąd stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/ 1270 ze zm.- dalej ppsa), rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zagadnieniem kluczowym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest to, czy organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej są uprawnione do pobierania opłat określonych w art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (j.t Dz. U. 122/06/851 ze zm.) za wydanie opinii o projekcie uchwały rady gminy, zwanej regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Obowiązek zasięgnięcia opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego nałożył na radę gminy ustawodawca w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz.U. 236/05/2008 ze zm.). Nie ulega wątpliwości, że lustrzanym odbiciem normy nakazującej w postępowaniu legislacyjnym (regulamin jest aktem prawa miejscowego- art. 4 ust. 1 in fine uucpg) radzie gminy zwrócenie się do powiatowego inspektora o zaopiniowanie projektu regulaminu, jest norma nakazująca powiatowemu inspektorowi udzielenie w terminie 14 dni opinii o projekcie regulaminu. Wolą ustawodawcy jest współdziałanie w tej materii obu organów. Owa opinia jest aktem, a regulamin jest rozstrzygnięciem, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. 142/01/1591 ze zm.- dalej usg). W doktrynie spornym jest charakter prawny kompetencji ustanowionych w art. 89 usg. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko P. Chmielnickiego w: "Komentarz do ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach" W.Pr. 2007 s. 153 uw. 8; "Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym" W.Pr. 2007 s. 643-644, 647-648 uw. 1, 11), ratio legis art. 89 usg jest zdyscyplinowanie organów, mających zająć stanowisko w sprawach, w których rozstrzyga samorząd gminy (G. Jyż w: "Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz" DW ABC 2000 s. 428; P. Chmielnicki w: "Komentarz do uucpg" s. 153 uw. 8 in fine), chroniąc gminę przed bezczynnością innych organów (P. Chmielnicki w: "Komentarz do usg" s. 647 uw. 11). 3. Na tle ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 62/01/627 ze zm.- dalej poś; obecnie j.t. Dz. U. 25/08/150) utrwalił się pogląd, że zgodnie z art. 51 ust. 3 poś, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 24 lit. b ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy- Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 113/05/954), organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdza obowiązek sporządzenia raportu i określa jego zakres po zasięgnięciu opinii organu ochrony środowiska oraz organu, o którym mowa w jej art. 57. Art. 57 poś stanowi, że organem właściwym do wydawania opinii w sprawie obowiązku sporządzenia raportu i jego zakresu w odniesieniu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny. Z powyższych przepisów wynika, że ustanawiają one obowiązek współdziałania organów. Od strony proceduralnej współdziałanie organów reguluje art. 106 kpa. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie może stwierdzić obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i określić jego zakresu bez zasięgnięcia opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Wobec tego organ inspekcji sanitarnej uczestniczy w czynnościach już prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie zawisłej przed innym organem. Państwowy powiatowy inspektor sanitarny bierze udział w procesie decyzyjnym, wydając rozstrzygnięcie w formie postanowienia co do sprawy niemającej bytu samodzielnego, gdyż związana jest ona ze sprawą główną, prowadzoną przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Państwowy powiatowy inspektor sanitarny zatem jest organem współuczestniczącym jako organ opiniujący. Kompetencje inspektora sanitarnego do współdziałania przy stwierdzeniu obowiązku sporządzenia raportu wynikają z Prawa ochrony środowiska. Skoro wydanie opinii w sprawie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko następuje w ramach współdziałania organów administracji publicznej ustanowionego przepisami prawa materialnego, brak jest podstaw do stosowania art. 36 ust. 1 uPIS, regulującego pobieranie opłaty za czynności zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. Powiatowy inspektor nie działa w takim wypadku jako organ prowadzący postępowanie w odrębnej, samodzielnej sprawie administracyjnej, lecz jedynie zajmuje stanowisko wymagane przepisami ustawy - Prawo ochrony środowiska. Kompetencja organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej do wydania opinii wynika z art. 57 ust. 1 poś, a nie z art. 3 uPIS. Wobec tego wyrażenie przez powiatowego inspektora opinii w sprawie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (art. 57 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 3 pkt 1 poś) nie stanowi czynności zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, z której wykonaniem wiąże się pobranie opłaty, o jakiej mowa w art. 36 ust. 1 uPIS (wyrok WSA w Gdańsku z 28.6.2006 r.- III SA/Gd 198/06- ONSAiWSA 4/07/90). Pogląd ów WSA w Gdańsku zaprezentował w związku z postępowaniem toczącym się z wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji. 4. W niniejszej sprawie do czynności opiniowania nie stosowano art. 106 kpa (bowiem nie toczyło się postępowanie o wydanie decyzji), lecz art. 89 usg (gdyż toczyło się postępowanie legislacyjne). W orzecznictwie Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego i w doktrynie wielokrotnie wskazywano na niedoskonałość i nieprecyzyjność regulacji zawartej w art. 36 ust. 1 i 2 uPIS (przykładowo- wyrok NSA z 23.11.1992 r.- I SA 1156/92 z krytyczną glosą P. Kucharskiego- OSP 7-8/94/130; wyrok NSA z 24.5. 2000 r.- II SA/Gd 1087/98, a zwłaszcza glosa E. Łętowskiej w OSP 9/01/ 132). Mimo 14 nowelizacji art. 36 uPIS, zasadnicza wada ust. 1 i 2 w postaci trwałego braku precyzji owego przepisu, dającego możliwości diametralnie odmiennych interpretacji i nieuzasadnionej komercjalizacji tej sfery działań administracji publicznej (E. Łętowska- op. cit. s. 451 uw. I.3 i 4, uw. II.1) nie została naprawiona. 5. Należy zgodzić się z poglądem organu II instancji, że uzgadnianie projektów uchwał organów samorządu terytorialnego mieści się w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. W ramach zapobiegawczego nadzoru sanitarnego ustawodawca wyraźnie wskazał uzgadnianie wymienionych uchwał organów samorządu terytorialnego. Art. 3 pkt 1 uPIS stanowi, że do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności: "1) uzgadnianie projektów planów zagospodarowania przestrzennego województwa, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy..." (pozostałe zdarzenia prawne wymienione w punkcie 1 in fine art. 3 uPIS wiążą się bowiem z wydawaniem decyzji). O tym, że takie działania mieszczą się w ramach nadzoru przewidzianego materialnym prawem administracyjnym, świadczą także poglądy doktryny (M. Szewczyk "Nadzór w materialnym prawie administracyjnym" Wyd. Nauk. UAM Poznań 1995 s. 36, 42, 43-47, 56-57, 62-64; odpowiednio- L. Klat- Wertelecka "Nadzór w administracyjnym prawie materialnym (farmaceutyczny, weterynaryjny, budowlany, pedagogiczny) w: red. C Kociński "Nadzór administracyjny. Od prewencji do weryfikacji" Wrocław 2006 s. 194-197, 208-212). Wszystkie te działania służyć mają ochronie zdrowia, życia ludzkiego i higieny środowiska. Jednakże zakwalifikowanie opiniowania projektu regulaminu do działania w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego nie pozwala jeszcze na przyjęcie, że ustawodawca nałożył na podmiot ubiegający się o wydanie opinii obowiązku uiszczenia opłaty. 6. W tym celu należy dokonać wykładni art. 36 uPIS w oparciu o znane orzecznictwu i doktrynie metody wykładni, a następnie dokonać porównania wyników wykładni i wybrać rezultaty wykładni optymalne z punktu widzenia aksjologii ustawodawcy. Wykładnią prawa jest operacja myślowa nie ograniczająca się do wykładni jednego przepisu (zwłaszcza ograniczona jedynie do wykładni językowej), lecz operacja w toku której dokonuje się przekładu zbioru przepisów ogłoszonych w aktach prawodawczych na zbiór norm postępowania równoznaczny jako całość z danym zbiorem przepisów (M. Zieliński: "Interpretacja jako proces dekodowania tekstu prawnego" WN UAM 1972 s. 26 i n.; "Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki" W. Pr. 2008 w. 4 uzup. s. 51-52, 59-61; Z. Ziembiński "Logika praktyczna" PWN 2002 s. 230). Podstawą orzekania przez organy stosujące prawo nie jest przepis prawny, lecz norma prawna, w praktyce wywiedziona z szeregu przepisów prawnych- w tym częstokroć także z aktów prawnych o różnej randze. W punkcie V ppkcie 9 uzasadnienia wyroku z dnia 10 grudnia 2002 r.- sygn. P 6/02, Trybunał Konstytucyjny trafnie wskazał, że normę prawną rekonstruuje się zawsze z całokształtu obowiązujących przepisów prawnych. Zdaniem Sądu koniecznym jest więc sięgnięcie do zasad wykładni, zgodnie z którymi znaczenie przepisu zależy nie tylko od jego językowego sformułowania (kontekst językowy), ale także od treści innych przepisów (kontekst systemowy) oraz całego szeregu wyznaczników pozajęzykowych takich jak cele, funkcje regulacji prawnej i przekonania moralne (L. Morawski "Wykładnia w orzecznictwie sądów - komentarz" Toruń 2002 r. s. 77). 7. W zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, za inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości ich wykonania, z zastrzeżeniem ust. 2. Opłaty ponosi jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych (art. 36 ust. 1 uPIS). Za inne czynności wykonywane w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie pobiera się opłat od jednostek organizacyjnych obowiązanych do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszenia tych wymagań (art. 36 ust. 2 uPIS). Zestawienie dyspozycji obu ustępów art. 36 uPIS prowadzi do wniosku, że rada gminy w procesie legislacyjnym nie jest jednostką organizacyjną (ani tym bardziej osobą- którą jest gmina- art. 2 ust. 2 usg) obowiązaną w procesie legislacyjnym do przestrzegania wymagań higienicznych lub zdrowotnych. Ta sama gmina jest osobą prawną, obowiązaną do przestrzegania wymagań higienicznych lub zdrowotnych, np. gdy prowadzi szalety gminne, szkoły, przedszkola, teatry miejskie etc. Dopiero gdy w wyniku badań organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej stwierdzą zawinione naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych (i tylko takich- wyrok NSA z 23.11.1992 r.- I SA 1156/92- OSP 7-8/94/130), dopiero wówczas na gminę można nałożyć obowiązek uiszczenia opłat za inne czynności wykonywane w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego. Za taką wykładnią przemawia systematyka art. 36 uPIS, który w ust. 3 nakłada wprost obowiązek uiszczenia opłat za inne czynności, choćby badania związane z wydaniem oceny nie wykazały naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, jednakże w przypadku przywożenia z zagranicy w celu wprowadzenia do obrotu lub produkcji "środków spożywczych, substancji dodatkowych dozwolonych i przedmiotów użytku, materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, kosmetyków". Ustawodawca obowiązek uiszczenia tych opłat wyraźnie nakłada na "osoby lub jednostki organizacyjne, na rzecz których są one przywożone", podkreślając w istocie komercyjny charakter przywozu owych rzeczy. Zestawienie ust. 1, 2 i 3 art. 36 uPIS wskazuje, że przy sprowadzaniu rzeczy wyraźnie wymienionych w ust. 3 każdy podmiot, na rzecz którego owe rzeczy przywieziono z zagranicy w celu wprowadzenia do obrotu, musi ponieść opłaty, choćby badania nie wykazały naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych. W każdej innej sytuacji, przewidzianej w ust. 1 i 2, wykluczone jest nałożenie na osoby lub jednostki organizacyjne opłat, gdy takich- jednoznacznie określonych- zawinionych naruszeń nie stwierdzono. Wyników tej wykładni nie podważa wzgląd na systematykę całej ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, ani inne względy natury systemowej czy aksjologicznej. 8. Realizacja zdecentralizowanych zadań publicznych przez organy samorządu terytorialnego w zakresie tworzenia prawa miejscowego, przy obligatoryjnym współdziałaniu państwowego powiatowego inspektora sanitarnego (art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach- j.t. Dz.U. 236/05/2008 ze zm., w zw. z art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym- j.t. Dz.U. 142/01/1591 ze zm.), mimo, że wiąże się z działaniami w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego (art. 3 in princ. ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej- j.t. Dz. U. z 122/06/851 ze zm.- dalej uPIS), nie powoduje obowiązku ponoszenia opłat przez gminę na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 uPIS. 9. Jest rzeczą oczywistą, że podstawą nałożenia opłaty nie mógł być § 2 rozporządzenia, określający wyłącznie kryteria ustalania wysokości opłat. W sprawie doszło do naruszenia art. 10 kpa, skoro zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone Gminie w dniu wydania decyzji I instancji, a organ odwoławczy w ogóle nie dopełnił obowiązku z art. 10 § 1 kpa. Uchybienie to w niniejszej sprawie nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy (k. 2, 4, 5, 9-16 akt administracyjnych). Skoro organy obu instancji naruszyły art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, co miało wpływ na wynik sprawy, przeto na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ppsa należało orzec jak w punkcie 1 (pierwszym) sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 199, art. 200 i art. 205 § 2 ppsa (k. 18; § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych...- Dz.U. 163/02/1349 ze zm.). Na podstawie art. 152 ppsa orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/I. Kucznerowicz /-/B. Popowska /-/M. Dybowski

Wyrok opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych



Powrót do listy newsów

Powrót do strony głównej