27 grudnia 2009 r. Imieniny: Fabioli, Jana, Żanety
redakcja
partnerzy
subskrypcja
współpraca
forum

Wyrok WSA w Gdansku z dnia 28 maja 2008r. (II SA/Gd 626/07)

Data publikacji: 27.10.2008

Z zaskarżonych decyzji zdaje się wynikać, że organy ograniczyły się jedynie do przyjęcia - za raportem o oddziaływaniu na środowisko - iż przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej będzie emitować pole elektromagnetyczne nie wyższe od dopuszczalnej wartości 0,1 W/m2, a tym samym nie będzie oddziaływać szkodliwie na środowisko i zdrowie ludzi. Takie stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia 28 marca 2007r. nie uwzględnia specyfiki przedmiotowej inwestycji w kontekście jej umieszczenia na budynku szpitala. W warunkach szpitalnych, gdy leczenie sprowadza się nie tylko do wykonywania zabiegów i podawania leków lecz także, - by były one skuteczne - do dbałości o jak najlepszą kondycję osób hospitalizowanych, nie tylko fizyczną ale i sfery psychicznej, niebagatelne znaczenie ma troska o zapewnienie im spokoju i nie stwarzanie sytuacji stresowych. Budowa stacji bazowych telefonii komórkowej budzi zawsze emocje społeczne, w szczególności osób mieszkających w ich pobliżu. Emocji tych nie są pozbawione także osoby, zmuszone do czasowego przebywania w pobliżu takich stacji, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Tym bardziej, że stacja usytuowana jest bezpośrednio na budynku szpitala. Powoduje to niewątpliwie sytuacje stresowe dla części pacjentów. Dlatego w takim wypadku proste odesłanie do dopuszczalnej prawem wielkości emisji nie spełnia normy przepisu art. 47pkt 1 lit. a. Przepis ten mówi o bezpośrednim i pośrednim wpływie przedsięwzięcia m. in. na zdrowie i warunki życia ludzi. Zatem nie ma tylko i wyłącznie znaczenia to czy emisja mieści się w przewidzianej prawem normie, lecz czy wpływa na zdrowie i warunki życia ludzi. Te ostatnie w szpitalu sprowadzają się m. in. także do zapewnienia pacjentom pobytu w warunkach możliwie pozbawionych sytuacji stresowych, a jak już wyżej powiedziano usytuowanie stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku szpitala taką sytuację stwarza.

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając jako organ II instancji, decyzją z dnia 18 czerwca 207 roku, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 marca 2007 roku, określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], zlokalizowanego na działce o nr ewidencyjnym [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w S. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu na środowisko projektowanej stacji bazowej spełnia wymogi przewidziane w art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Analizując ustalenia zawarte w tym raporcie, Kolegium nie dopatrzyło się zagrożeń dla środowiska, w tym dla zdrowia ludzi. Z dokumentacji wynika, że anteny będą tak umieszczone, że strefy ich promieniowania pozostaną w obszarach niedostępnych dla ludzi, natomiast w miejscach dostępnych dla ludzi nie wystąpi przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych określonych w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 pażdziernika2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). Ustalenia te oraz ich zgodność z przepisami prawa zostały potwierdzone w uzgodnieniach z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym oraz Wojewodą jako organem ochrony środowiska. Kontynuując Kolegium stwierdziło, że organ I instancji powinien był doręczyć stronie istniejące postanowienia, a nie występować o nowe. Jednakże nie miało to wpływu na wynik sprawy, gdyż nowe postanowienia były w treści tożsame z poprzednimi. W konsekwencji strona skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, które zostało przez organ odwoławczy uchylone, a postępowanie w tym zakresie umorzono, gdyż w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uzgodnienie z organem ochrony zdrowia nie jest wymagane. Strona odwołująca się II SA/Gd 626/07 nie skorzystała z prawa zaskarżenia postanowienia Wojewody, które również zostało uchylone na skutek zażalenia inwestora. Z akt sprawy wynika także, że strona odwołująca się, zapoznała się treścią pierwotnych postanowień o których mowa powyżej. Kolegium ustaliło także, iż lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza postanowień planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym terenie. Kolegium uznało także, iż organ I instancji w sposób wyczerpujący, zgodnie z prawem krajowym oraz Unii Europejskiej, wyjaśnił problem ewentualnego wpływu promieniowania elektromagnetycznego, emitowanego przez urządzenia stacji bazowych telefonii komórkowej na środowisko, w tym życie i zdrowie ludzi. Ponadto Kolegium wskazało, że przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym i obszarach ochrony środowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz.U. Nr 167, poz. 1399) nie mają zastosowania do obiektu szpitala, który nie jest zlokalizowany na terenie uzdrowiska, zatem zakaz lub ograniczenia dla lokalizacji stacji bazowych nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, strona skarżąca - stowarzyszenie A w S., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W skardze domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, przedstawienia przez skarżonych przepisów prawa lub innych prawomocnych dokumentów, z których wynika., że pole elektromagnetyczne nie wyższe od dopuszczalnej wartości 0,1 W/m2 nie oddziaływuje szkodliwie na środowisko i zdrowie ludzi. W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca podtrzymała swoje zarzuty wobec decyzji organu I instancji, a ponadto zarzuciła organom obu instancji, że nie mają one merytorycznych kompetencji do orzekania w sprawie szkodliwości oddziaływania stacji bazowej, swoje decyzje oparły na interpretacji prawa zawartej w programie LEX a nie na obowiązujących przepisach. Zarzuciła organom, że nie odniosły się do merytorycznej argumentacji przedstawianej przez stronę II SA/Gd 626/07 skarżącą i powołały się na nieobowiązujący w Polsce Dokument Światowej Organizacji Zdrowia. Zdaniem strony skarżącej, ani z przepisów krajowych, ani międzynarodowych nie można w sposób definitywny stwierdzić, że pola elektromagnetyczne nieprzekraczające dopuszczalnej wartości 0,1 W/m2 nie będą mieć negatywnego wpływu na zdrowie ludzi. Błędnym jest zatem wnioskowanie zawarte w raporcie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, stanowiące, iż dotrzymanie wartości granicznych powoduje brak zagrożenia dla zdrowia ludzi. Dalej strona skarżąca kwestionuje zgodność raportu z art. 52 prawa ochrony środowiska oraz wskazuje, że jest to dokument prywatny, sporządzony przez osobę, która nie jest profesjonalistą w kwestii oddziaływań biologicznych pola elektromagnetycznego. Zarzucili autorowi raportu, że pominął w nim liczne doniesienia o szkodliwości promieniowania mikrofalowego stacji bazowych oraz nie powołał ani jednej pozycji piśmiennictwa. Strona skarżąca powołała się także na twierdzenie Głównego Inspektora Sanitarnego, który stwierdził, że nie można jednoznacznie stwierdzić czy działanie stacji bazowych powoduje, czy nie powoduje negatywne konsekwencje zdrowotne. Zdaniem strony skarżącej w przymiotowym raporcie brak jest wymaganej prawem ochrony środowiska propozycji monitoringu oddziaływania stacji bazowej, brak jest stosownego opisu oddziaływań i uzasadnienia w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i obciążenie strony kosztami postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko, podtrzymało argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji, podkreślając, iż nie zgadza się z oceną raportu o oddziaływaniu, zaprezentowaną przez stronę skarżącą. Pełnomocnik zainteresowanej spółki A wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podniósł, że w związku z zmianą przepisów, dla przedmiotowej inwestycji sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe gdyż równoważna moc izotopowa dla pojedynczej anteny nie przekracza 1600 W. Co więcej, w obecnym stanie prawnym, inwestycja nie byłaby uznana za przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko ponieważ równoważna moc promieniowania izotopowo II SA/Gd 626/07 wyznaczona dla pojedynczej stacji wynosi nie mniej niż 1000 W i nie więcej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości 70 m od ośrodka elektrycznego. W ocenie zainteresowanej kontrowersyjny jest zatem udział strony skarżącej w przedmiotowym postępowaniu. W pozostałej części uzasadnienia zainteresowana neguje argumentację strony skarżącej zawartą w skardze, zrzucając nieznajomość prawa, dowodząc kompetencji autora raportu oraz uznając, że organy administracyjne są kompetentne do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie zgadzając się z twierdzeniami zawartymi w powyższym piśmie, strona skarżąca wniosła odpowiedź, w której prezentuje swoje dotychczasowe stanowisko. W odpowiedzi, zainteresowana podtrzymał wniosek o oddalenie skargi, polemizują ze stroną skarżącą na temat oddziaływania stacji telefonii komórkowej na zdrowie ludzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska ( t.j. Dz. U. z 2008r., Nr 25, poz. 150), zwanej dalej p.o.ś. w art. 47 stanowi, że w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia między innymi na: II SA/Gd 626/07 a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, oraz wzajemne oddziaływanie między tymi czynnikami, a także określa wymagany zakres monitoringu. Z zaskarżonych decyzji zdaje się wynikać, że organy ograniczyły się jedynie do przyjęcia - za raportem o oddziaływaniu na środowisko - iż przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej będzie emitować pole elektromagnetyczne nie wyższe od dopuszczalnej wartości 0,1 W/m2, a tym samym nie będzie oddziaływać szkodliwie na środowisko i zdrowie ludzi. Takie stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia 28 marca 2007r. nie uwzględnia specyfiki przedmiotowej inwestycji w kontekście jej umieszczenia na budynku szpitala. W warunkach szpitalnych, gdy leczenie sprowadza się nie tylko do wykonywania zabiegów i podawania leków lecz także, - by były one skuteczne - do dbałości o jak najlepszą kondycję osób hospitalizowanych, nie tylko fizyczną ale i sfery psychicznej, niebagatelne znaczenie ma troska o zapewnienie im spokoju i nie stwarzanie sytuacji stresowych. Budowa stacji bazowych telefonii komórkowej budzi zawsze emocje społeczne, w szczególności osób mieszkających w ich pobliżu. Emocji tych nie są pozbawione także osoby, zmuszone do czasowego przebywania w pobliżu takich stacji, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Tym bardziej, że stacja usytuowana jest bezpośrednio na budynku szpitala. Powoduje to niewątpliwie sytuacje stresowe dla części pacjentów. Dlatego w takim wypadku proste odesłanie do dopuszczalnej prawem wielkości emisji nie spełnia normy przepisu art. 47pkt 1 lit. a. Przepis ten mówi o bezpośrednim i pośrednim wpływie przedsięwzięcia m. in. na zdrowie i warunki życia ludzi. Zatem nie ma tylko i wyłącznie znaczenia to czy emisja mieści się w przewidzianej prawem normie, lecz czy wpływa na zdrowie i warunki życia ludzi. Te ostatnie w szpitalu sprowadzają się m. in. także do zapewnienia pacjentom pobytu w warunkach możliwie pozbawionych sytuacji stresowych, a jak już wyżej powiedziano usytuowanie stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku szpitala taką sytuację stwarza. II SA/Gd 626/07 Nie można także pominąć ewentualnego oddziaływania (mimo zachowania emisji pola magnetycznego w normie nie przekraczającej 0,1 W/m2 ) stacji na funkcjonowanie urządzeń medycznych będących na wyposażeniu szpitala, w szczególności tych, których działanie oparte jest na wykorzystaniu najnowszych osiągnięć technicznych. Obowiązek dokonania w tym zakresie analizy i oceny nakłada na organy przepis art. 47 pkt 1 lit. b p.o.ś. Konieczność taką dostrzegło już uprzednio w toku postępowania administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia 26 kwietnia 2006r., nr [...], uchylającej decyzję Prezydenta Miasta z dnia 27 lutego 2006r. Kolegium w uzasadnieniu wskazało, że "organ winien zbadać, czy z uwagi na lokalizację stacji na terenie szpitala nie będzie ona miała wpływu na funkcjonowanie aparatury medycznej znajdującej się w oddziałach szpitalnych". Mimo takiego stanowiska, organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę takiej analizy i oceny nie przeprowadził oraz co niezrozumiałe, kwestię tę, nie stosując się do własnych zaleceń całkowicie pominęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji. . Wskazane wyżej uchybienia naruszają przepis art. 47 pkt 1 lit. a i b p.o.ś. Gdyby natomiast ustalono istnienie oddziaływania stacji na funkcjonowanie urządzeń medycznych szpitala niezbędne stałoby się przeprowadzenie zgodnie z przepisem art. 47 pkt 1 lit. d p.o.ś. analizy i oceny tego oddziaływania na zdrowie pacjentów i warunki ich pobytu w szpitalu. Kolejnym uchybieniem popełnionym przez organy jest pominięcie dowodów oferowanych przez stronę skarżącą, w szczególności obszernego opracowania autorstwa radiotechnika, mgr inż. M. K. pt. "[...]" ze stycznia 2005r., w którym wskazuje na biologiczne oddziaływanie promieniowania elektromagnetycznego na ludzi, podkreślając że nawet przy zachowaniu obowiązującej normy jego szkodliwy wpływ na otoczenie jest wykluczony tylko teoretycznie. Szereg uwag opracowania odnosi się także do jakości raportów oddziaływania na środowisko. Wprawdzie opracowanie to nie nosi cech opinii w rozumieniu k.p.a., lecz niewątpliwie jest dowodem przedłożonym przez stronę (art. 75 § 1 k.p.a.) i jako II SA/Gd 626/07 taki powinien zostać przez organy orzekające w sprawie poddany analizie, rozważony w kontekście całego materiału dowodowego zebranego w sprawie (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) czego wyraz powinien znaleźć się w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Kwestię tę dostrzegło także Samorządowe Kolegium Odwoławcze we wspomnianej już wyżej decyzji z dnia 26 kwietnia 2006r., uchylającej decyzję Prezydenta Miasta z dnia 27 lutego 2006r. Kolegium stwierdziło, że porównanie treści raportu oddziaływania na środowisko z opracowaniem mgr inż. M. K. wskazuje, że wątpliwości strony mogą być uzasadnione, a organ I instancji w sposób zbyt lakoniczny, uniemożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej, odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do dowodów oferowanych przez stronę. Nadto Kolegium wskazało na wymóg zawarcia w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach informacji o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa (art. 56 ust. 2 pkt 8 p.o.ś.). Mimo takiego stanowiska po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji nie zastosował się do zalecenia kolegium, a co niezrozumiale kwestię tę pominęło także same Kolegium w zaskarżonej decyzji. Kolejną kwestią jest wymagane w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przez przepis art. 47 pkt 3 p.o.ś. określenie wymaganego zakresu monitoringu. Przepis art. 56 ust. 2 pkt 4 p.o.ś. nie nakłada na inwestora obligatoryjnego obowiązku określenia w decyzji zakresu monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W niniejszej sprawie określenie takie zostało zawarte w przedstawionym przez inwestora raporcie oddziaływania na środowisko. W tym zakresie raport został skrytykowany przez stronę skarżącą, w szczególności dlatego, że ograniczył się jedynie do zalecenia zapewnienia pomiarów kontrolnych promieniowania przenikającego do środowiska w otoczeniu stacji, wykonywanych bezpośrednio po uruchomieniu stacji, a następnie w każdorazowo w razie istotnej zmiany warunków pracy urządzeń mogących mieć wpływ na zmianę poziomów elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego wytwarzanego przez dane urządzenie. Strona skarżąca zarzuciła, że takie monitorowanie nie spełnia zadania, gdyż wykazuje II SA/Gd 626/07 jedynie czy nie zostały przekroczone normy emisji. Natomiast zadaniem monitorowania oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej ma być, bez względu na zachowanie normy emisji, stała obserwacja zmian zachodzących w środowisku i zdrowiu ludzi ze względu na jej oddziaływanie. Podkreślić tu należy, że raport oddziaływania inwestycji na środowisko jest sporządzany przed wszczęciem postępowania administracyjnego, a jego autor nie jest powoływany ani wskazywany przez organ administracji, lecz przez wnioskodawcę (inwestora). Autor raportu powinien posiadać wiedzę specjalistyczną do sporządzania wymaganych dokumentów, nie jest jednak biegłym, a sam raport nie jest opinią w rozumieniu przepisów k.p.a. Powoduje to szczególną konieczność wnikliwej jego oceny. Zatem jeśli organ (wprawdzie nie mający - wg art. 56 ust. 2 pkt 4 p.o.ś. - obowiązku określenia w decyzji wymogów monitorowania oddziaływania stacji bazowej na środowisko, w tym zdrowie ludzi), akceptuje wskazane w raporcie rozwiązanie musi dać temu wyraz w uzasadnieniu, gdyż w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań wymogi takie musza być ustalone (art. 47 pkt 3 p.o.ś. i art. 107 § 3 k.p.a.) Z analizy akt sprawy wynika, że w decyzjach organów obu instancji brak jest w tej kwestii jakiejkolwiek oceny raportu i dokonania ustaleń przez organy obu instancji. Przepis art. 56 ust. 1 p.o.ś. stanowi, że organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ w zaskarżonej decyzji powołuje się na brak sprzeczności przedsięwzięcia z uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej z dnia 29 stycznia 2003r., nr [...] miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W aktach sprawy brak jest wypisu z tego planu, a organ także nie przytacza jego treści w odniesieniu do przedmiotowego terenu. Reasumując należy stwierdzić, że nie ma wątpliwości, iż organy dopuszczając się w/w uchybień, a w szczególności nie odnosząc się do oferowanych przez strony dowodów, nie wykonując właściwej analizy zebranego materiału dowodowego i nie dokonując nakazanych prawem ustaleń naruszyły przepisy art. art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., a także art. 47 pkt 1lit. a, b, d i pkt 3 oraz art. 56 ust. 2 pkt 8 p.o.ś. II SA/Gd 626/07 Powyższe musiało prowadzić, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji organów obu instancji. W oparciu o art. 152 Sąd określił, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, a na podstawie art. 200 tej ustawy orzekł o kosztach postępowania. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd kontrolował zaskarżoną decyzję w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w czasie jej wydania. Zgodnie z art. 46 ust. 1 p.o.ś. realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Przedsięwzięcia te, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art., 51 ust. 8 p.o.ś. zostały określone w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.). nie ulega wątpliwości i nie jest przez strony kwestionowane, że w czasie wydawania zaskarżonej decyzji przedmiotowe przedsięwzięcie należało do przedsięwzięć, co do których obowiązywało wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast po uchyleniu decyzji organów obu instancji nowa decyzja będzie wydawana o zmienione przepisy § 2 pkt 1 ppkt 7 i § 3 pkt 1 ppkt 8 tego rozporządzenia (zmienione przez § 1 pkt 1 lit. a i § 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz.U.07.158.1105) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 31 sierpnia 2007 r.). Dlatego w oparciu o parametry techniczne przedmiotowego przedsięwzięcia - stacji bazowej telefonii komórkowej organy będą zobowiązane ustalić czy przedsięwzięcie to podlega nadal reżimowi o jakim mowa w art. 46 ust. 1 p.o.ś. Jeśli tak to organy będą zobowiązane do usunięcia wszystkich wskazanych wyżej uchybień i uwzględnienia wskazań Sądu. Natomiast w wypadku negatywnego w tej mierze ustalenia organ zakończy procesowo sprawę zgodnie z przepisami k.p.a.



Powrót do listy newsów

Powrót do strony głównej